این ماده میگوید در همان حالی که کسی تعهد میکند نفقه شخص دیگری را بدهد (مثلاً در قبال دریافت مالی یا بدون عوض)، میتواند شرط کند که پس از مرگ آن شخص، نفقه به بازماندگان او یعنی ورثهاش پرداخت شود. به عبارت دیگر، این تعهد لزوماً با فوت طرف اصلی از بین نمیرود و میتواند به نفع خانواده یا وارثان او ادامه پیدا کند. البته این امکان فقط در چارچوب همان تعهدی است که در ماده قبل (ماده ۷۶۸) توصیف شده، یعنی جایی که شخصی ملزم شده برای دورهای نامشخص یا برای تمام عمر، نفقه دیگری را تأمین کند. در نتیجه اگر در همان قرارداد چنین شرطی گنجانده شده باشد، وراث شخصی که از او نفقه میگرفتند میتوانند پس از مرگ او همچنان از آن بهرهمند شوند، مگر آن که طرفین طور دیگری توافق کرده باشند.