صلح میتواند جایگزین تعهد به پرداخت نفقه شود. یعنی در یک قرارداد صلح، یکی از طرفین در ازای چیزی که دریافت میکند، قبول میکند که مبلغ مشخصی را به عنوان نفقه به صورت ماهانه یا سالانه و برای مدت معینی بپردازد. این تعهد لزوماً به نفع طرف دیگر قرارداد نیست؛ بلکه میتواند به نفع یک شخص ثالث یا حتی چند شخص دیگر هم باشد. مثلاً در صلح نامهای، زوج در ازای دریافت مالی از زوجه، متعهد میشود نفقه فرزندشان را بپردازد. نکته مهم این است که این نوع تعهد در قالب عقد صلح انجام میشود و تابع قواعد عمومی صلح است. بنابراین، برخلاف نفقه زوجه که جنبه قانونی و اجباری دارد، اینجا طرفین با توافق خود چنین تعهدی را ایجاد میکنند. اگر شخص متعهد به موقع نفقه را نپردازد، طرف ذینفع (خواه طرف صلح باشد یا شخص ثالث) میتواند برای دریافت آن اقدام قانونی کند. مدت این تعهد باید در قرارداد مشخص شود و نمیتواند نامحدود باشد. همچنین مبلغ و زمان پرداخت (ماهانه یا سالانه) باید دقیقاً تعیین گردد. اگر مدت یا مبلغ در صلح نامه ذکر نشود، قرارداد از این جهت دچار ابهام میشود و ممکن است قابل اجرا نباشد.