این ماده به صلح نامههایی میپردازد که در آن طرفین دعوا توافق میکنند تمام اختلافات خود را، چه آنهایی که الان وجود دارد و چه آنهایی که ممکن است در آینده پیش بیاید، یک بار برای همیشه حل و فصل کنند. در چنین صلح نامهای، هر ادعایی که بین طرفین وجود داشته باشد، حتی اگر ریشه آن اختلاف در زمان بستن صلح نامه برای کسی معلوم نبوده باشد، جزو همان توافق محسوب میشود و دیگر نمیتوان جداگانه درباره آن شکایت کرد. با این حال، یک استثنا وجود دارد: اگر با توجه به شواهد و قرائن موجود در صلح نامه یا اوضاع و احوال پیرامون آن، مشخص شود که منظور طرفین شامل یک دعوای خاص نبوده است، آن دعوا از شمول صلح خارج میشود. در عمل، دادگاه برای تشخیص این موضوع به متن قرارداد و شرایطی که صلح در آن منعقد شده نگاه میکند. این ماده اهمیت دقت در تنظیم صلح نامههای جامع را نشان میدهد، زیرا ممکن است دعوایی که بعداً به ذهن طرف میرسد، به خاطر اطلاق عبارت «تمام دعاوی» داخل در صلح محسوب شود.