این حکم به مواردی میپردازد که در هنگام عقد صلح، یکی از طرفین یا موضوع صلح (چیزی که بر سر آن توافق شده) دچار اشتباه شده باشد. اشتباه یعنی تصور نادرست از واقعیت، مثلاً کسی فکر کند با شخص دیگری صلح میکند درحالیکه شخص دیگری است، یا گمان کند مال مورد صلح خانهای در خیابان الف است درحالیکه خانهای در خیابان ب است. در چنین شرایطی، قانون صلح را از پایه باطل میداند، یعنی هیچ اثر حقوقی ندارد و طرفین به وضعیت پیش از صلح برمیگردند. نتیجه عملی این ماده آن است که صلح تنها زمانی معتبر است که هم طرفین و هم مورد صلح بهدرستی شناخته شده و مطابق واقع باشند. اگر بعداً معلوم شود اشتباهی رخ داده، هر یک از طرفین میتواند به بطلان صلح استناد کند و نیازی به فسخ یا اقاله نیست. این قاعده برای جلوگیری از نادیده گرفته شدن اراده واقعی افراد وضع شده، زیرا صلح بر پایه تراضی درست شکل میگیرد و اشتباه اراده را مخدوش میکند.