صلح در قانون مدنی یک قرارداد مستقل است که کاربردهای زیادی دارد. یکی از مهمترین انواع آن، صلحی است که برای پایان دادن به یک اختلاف یا دعوا (صلح تنازعی) یا صلحی که مبتنی بر گذشت و تسامح طرفین (صلح مسامحهای) بسته میشود. این نوع صلحها جنبه قطعی و نهایی دارند و به اختلافات خاتمه میدهند. نتیجه این قطعیت آن است که هیچیک از طرفین حق فسخ این صلح را ندارند، حتی اگر بعداً متوجه شوند که در معامله ضرر کردهاند (غبن). ادعای غبن که در بسیاری از قراردادها حق فسخ ایجاد میکند، در این نوع صلح قابل پذیرش نیست. به عبارت دیگر، طرفین با علم به احتمال ضرر یا با گذشت از حق خود، صلح را قطعی میکنند. البته این قاعده دو استثنا دارد: اول اینکه اگر شرطی در صلح انجام نشود (تخلف از شرط)، طرف مقابل حق فسخ پیدا میکند. دوم اینکه اگر هنگام عقد صلح، شرط خیار (حق فسخ) برای یکی از طرفین یا هر دو در نظر گرفته شده باشد، میتوانند طبق آن شرط، صلح را فسخ کنند. در غیر این دو حالت، صلح تنازعی یا مسامحهای غیرقابل برگشت است.