صلح در قانون مدنی ایران یک عقد لازم است. یعنی همینکه دو طرف آن را با شرایط درست منعقد کردند، هیچکدام بهتنهایی نمیتوانند آن را بههم بزنند یا یکطرفه فسخش کنند. این ویژگی فرقی نمیکند که صلح بهجای یک عقد جایز مثل وکالت یا عاریه بسته شده باشد؛ باز هم لازم میماند. البته این قانون دو راه خروج از این الزام را باز گذاشته است: یکی فسخ بهخاطر وجود خیار (مثل خیار غبن یا عیب) که باید در خود قرارداد یا در قانون پیشبینی شده باشد، و دیگری اقاله که همان توافق دوطرفه برای برهم زدن قرارداد است. پس تا وقتی یکی از این دو اتفاق نیفتد، صلح پابرجاست و طرفین ملزم به اجرای آن هستند.