صلح یک قرارداد مستقل و جدا از بیع است، حتی اگر هدف طرفین از انعقاد صلح، همان نتیجهی یک خرید و فروش باشد. بنابراین در معاملهای که به صورت صلح انجام میشود، شریک یا همسایه نمیتواند با استناد به حق شفعه، سهم فروختهشده را تصاحب کند. این حکم به این دلیل است که قانون، حق شفعه را تنها مخصوص عقد بیع (خرید و فروش) دانسته و آن را به سایر عقود، حتی صلحی که در مقام بیع واقع میشود، تسری نمیدهد. در عمل، اگر شخصی بخواهد سهم خود در ملک مشاع را به دیگری منتقل کند و در عین حال از اعمال حق شفعه توسط شریک جلوگیری نماید، میتواند به جای بیع، از عقد صلح استفاده کند.