صلح قراردادی است که در قانون مدنی ایران جایگاه ویژهای دارد. این ماده توضیح میدهد که اگر دو نفر به جای خرید و فروش یک کالا، از عقد صلح استفاده کنند و در ازای دریافت پول، مالکیت کالا را به طرف دیگر منتقل کنند، نتیجه نهایی همانند بیع (خرید و فروش) خواهد بود: مالکیت کالا از فروشنده به خریدار منتقل میشود. اما نکته مهم این است که قوانین و شرایط ویژهای که برای عقد بیع در نظر گرفته شده، در این صلح جاری نمیشود. مثلاً در بیع، حق فسخ معامله به دلیل خیار مجلس یا خیار حیوان وجود دارد، اما در صلح چنین اختیاراتی به طور خودکار ایجاد نمیشود مگر اینکه طرفین در قرارداد صلح شرط کرده باشند. این امکان به مردم اجازه میدهد برای انتقال مالکیت یا انجام معاملات، از قالبی سادهتر و منعطفتر استفاده کنند. به عبارت دیگر، صلح مانند ظرفی است که میتوان هر نوع توافقی را در آن ریخت، حتی توافقاتی که شبیه خرید و فروش یا اجاره هستند. اما چون قالب قرارداد متفاوت است، حقوق و تکالیف خاص هر عقد مانند خیارات و شرایط شکلی نیز متفاوت خواهد بود. بنابراین اگر کسی بخواهد از مزایای قانونی عقد بیع بهرهمند شود، باید همان عقد بیع را منعقد کند و نمیتواند با پنهان کردن معامله در قالب صلح، آن مزایا را نیز انتظار داشته باشد.