صلح بلاعوض یعنی اینکه کسی مال یا حقی را به دیگری منتقل کند بدون اینکه در ازای آن چیزی بگیرد. قانون مدنی این نوع صلح را هم مثل صلح معوض معتبر دانسته و انجام آن را جایز میشمارد. در واقع هرگاه کسی بخواهد مالی را بدون دریافت پول یا هر عوض دیگری به دیگری ببخشد، میتواند از عقد صلح استفاده کند که آثار حقوقی خاص خود را دارد. این حکم به این معناست که صلح بلاعوض از نظر قانونی منعی ندارد و مانند سایر عقود لازمالاجراست. البته باید توجه داشت که صلح بلاعوض با هبه (بخشش) تفاوت دارد؛ زیرا در صلح، طرفین میتوانند شرایط و ترتیبات خاصی را تعیین کنند، در حالی که هبه تابع قواعد مخصوص به خود است. بنابراین اگر کسی بخواهد مالی را با شرایطی خاص و بدون عوض به دیگری واگذار کند، میتواند از صلح بلاعوض استفاده کند. نتیجه عملی این ماده این است که افراد در انتخاب نوع قرارداد آزادند و نیازی نیست حتماً در ازای انتقال مال، عوضی دریافت کنند. دادگاهها نیز چنین صلحی را معتبر میشناسند و در صورت بروز اختلاف، آن را مانند سایر قراردادهای لازم اجرا میکنند.