صلح در حقوق ایران فقط برای حل و فصل اختلافهای مالی یا قراردادی نیست؛ بلکه میتوان از آن برای توافق بر سر دعاوی ناشی از جرم هم استفاده کرد. یعنی اگر کسی در اثر یک جرم (مثل ضرب و جرح یا خیانت در امانت) به شما ضرر زده باشد، شما میتوانید با او صلح کنید و مثلاً از شکایت کیفری یا مطالبه خسارت صرفنظر کنید. این صلح معمولاً در مورد جنبه خصوصی جرم انجام میشود، مانند دیه، خسارت مالی یا ارشالبکاره. نکته مهم این است که این ماده فقط به «حقوق خصوصی» اشاره دارد، یعنی همان جنبه مالی و جبران خسارت که مستقیماً به زیاندیده تعلق میگیرد. بنابراین صلح در این موارد تأثیری بر جنبه عمومی جرم (مثل مجازات حبس یا شلاق) ندارد مگر اینکه قانون دیگری این امکان را داده باشد. به عبارت دیگر، دادگاه کیفری همچنان میتواند مجازات عمومی را اعمال کند، ولی زیاندیده با صلح کردن دیگر نمیتواند خسارت خود را از طریق دادگاه مطالبه کند. این صلح باید با رعایت شرایط عمومی قراردادها (مانند قصد و رضا، اهلیت، و مشروعیت موضوع) انجام شود و معمولاً به صورت کتبی یا در حضور مقام قضایی ثبت میشود تا قابل اثبات باشد. در عمل، بسیاری از پروندههای کیفری با صلح طرفین در مرحله تحقیقات یا دادگاه به نتیجه میرسند و زیاندیده با دریافت مبلغی به عنوان دیه یا خسارت، از ادامه شکایت صرفنظر میکند.