صلح کردن ممکن است در شرایطی انجام شود که طرفین حتی وجود یک اختلاف یا دعوا را قبول ندارند. یعنی کسی که هرگونه ادعایی را علیه خود رد میکند، باز هم میتواند با طرف مقابل صلح کند. این کار به این معنا نیست که او دعوا را پذیرفته یا به آن اقرار کرده است. به عبارت دیگر، اگر کسی پیشنهاد صلح بدهد یا آن را بپذیرد، در دادگاه یا خارج از آن نمیتوان این اقدام را به عنوان اقرار به حق طرف مقابل تلقی کرد. قانون این تفکیک را ایجاد کرده تا افراد بدون نگرانی از ایجاد اقرار، بتوانند برای حل و فصل اختلافات یا حتی پیشگیری از آنها دست به صلح بزنند. پس نتیجه عملی این ماده این است که طرفی که منکر دعواست، با پیشنهاد یا پذیرش صلح، موقعیت حقوقی خود را تضعیف نمیکند و نمیتوان بعداً از این اقدام او علیه خودش استفاده کرد.