صلح یکی از قراردادهای رایج در حقوق ایران است که به موجب آن دو طرف میتوانند اختلاف خود را با توافق حل کنند یا تعهدی را به شکلی دیگر برقرار نمایند. طبق این ماده، هر صلحی که بین افراد منعقد شود، معتبر و الزامآور است، مگر اینکه موضوع آن نامشروع باشد. یعنی اگر چیزی که در صلح توافق میشود برخلاف قانون، نظم عمومی یا اخلاق حسنه باشد، این صلح باطل است و هیچاثری ندارد. برای مثال، اگر دو نفر صلح کنند که یکی در ازای دریافت پول، مواد مخدر به دیگری بدهد، این صلح به دلیل نامشروع بودن موضوع، نافذ نیست. همچنین اگر صلحی برای انجام کاری که شرعاً حرام است مانند شرطبندی بر قمار یا فروش مشروبات الکلی منعقد شود، دادگاه آن را نمیپذیرد. در عمل، هر شهروندی باید پیش از بستن صلحنامه مطمئن شود که موضوع آن حلال و قانونی است تا قراردادش ضمانت اجرایی داشته باشد.