صلح یک قرارداد است و برای اینکه درست و معتبر باشد، هر دو طرفی که آن را منعقد میکنند باید «اهلیت» داشته باشند. اهلیت یعنی توانایی قانونی برای انجام یک کار؛ در اینجا یعنی طرفین باید بالغ، عاقل و رشید باشند. اگر کسی این شرایط را نداشته باشد (مثلاً کودک یا فردی که به حکم دادگاه محجور است)، نمیتواند از طریق صلح مال خود را منتقل کند یا حقی را ببخشد. علاوه بر این، طرفین باید «اهلیت تصرف» هم داشته باشند یعنی حق قانونی برای انجام کاری که موضوع صلح است داشته باشند. مثلاً اگر کسی مالک یک خانه نیست و وکیل یا قیم هم نیست، نمیتواند آن خانه را با صلح به دیگری واگذار کند. در غیر این صورت، صلح باطل خواهد بود و هیچ اثری ندارد.