صلح در قانون مدنی یک عقد مستقل است که کاربرد وسیعی دارد و محدود به موارد خاصی نیست. بر اساس این ماده، صلح میتواند برای حل و فصل یک اختلافی که پیش آمده (رفع تنازع موجود) یا برای پیشگیری از اختلافی که ممکن است در آینده رخ دهد (جلوگیری از تنازع احتمالی) منعقد شود. همچنین صلح ممکن است جایگزین یک معامله یا قرارداد دیگر شود یا در مواردی غیر از معامله، مانند مصالحه بر سر حق انتفاع یا سکونت، انجام گیرد. بنابراین صلح یک ابزار حقوقی منعطف است که افراد میتوانند برای تنظیم روابط خود در هر موضوع مشروع از آن استفاده کنند.