این ماده قانونی دربارهٔ وضعیتی صحبت میکند که شخصی (کفیل) ضمانت فرد دیگری (مکفول) را بر عهده گرفته و او را در برابر طلبکار حاضر کند. اگر این ضمانت با اجازهٔ خود مکفول انجام شده باشد و کفیل نتواند مکفول را به موقع حاضر کند، ناچار میشود بدهی او را بپردازد. در این صورت، کفیل میتواند مبلغی را که پرداخته از مکفول بازپس بگیرد و این کار را حتی اگر با اجازهٔ خود مکفول برای پرداخت انجام داده باشد نیز میتواند انجام دهد. به عبارت دیگر، اگر کفالت با رضایت مکفول بوده، کفیل حق مراجعه به او را دارد. اما اگر کفالت بدون اجازهٔ مکفول صورت گرفته باشد، اوضاع فرق میکند. در این حالت، چه کفیل خودش بدهی را پرداخته باشد چه مکفول را با زور حاضر کرده باشد، دیگر نمیتواند از مکفول طلب بازپرداخت کند. یعنی قانون برای کفیل که بدون رضایت طرف مقابل ضمانت کرده، حق رجوع قائل نیست. این قانون در واقع از مکفول در برابر تعهداتی که بدون رضایت او ایجاد شده محافظت میکند و کفیل را موظف میکند که پیش از اقدام، حتماً از مکفول اجازه بگیرد.