این ماده دربارهٔ وضعیتی صحبت میکند که کسی بدون اجازهٔ شخصی که حق قانونی بر دیگری دارد (مثل پدر یا قیم)، آن فرد را از اختیار او خارج کند. مثلاً اگر قیم یک کودک را از خانه بیرون ببرد و به فرد دیگری تحویل دهد، آن فرد دوم در حکم کفیل (ضامن) محسوب میشود. یعنی موظف است هر وقت خواسته شد، آن شخص را حاضر کند و در صورت ناتوانی از این کار، باید خسارت یا دیون ثابتشدهٔ مربوط به آن شخص را بپردازد. منظور از «تحت اقتدار ذیحق» مواردی است که قانون به کسی حق سرپرستی داده، مثل پدر نسبت به فرزند صغیر یا قیم نسبت به محجور. اگر بدون رضایت این افراد، شخص تحت سرپرستی را از دسترس آنها خارج کنید، قانون شما را شبیه به کفیل یا ضامن میداند. بنابراین مسئولیت دارید که آن شخص را هر موقع خواستند، تحویل دهید وگرنه باید از عهدهٔ حق و دیونی که علیه او ثابت میشود برآیید. این حکم برای جلوگیری از سوءاستفاده و فرار دادن اشخاص از دست صاحبان حق وضع شده. چه بسا کسی با فریب یا زور، یک فرد تحت سرپرستی را از خانه خارج کند و او را نزد دیگری بگذارد؛ در این صورت شخص سوم (گیرنده) نمیتواند ادعای بیخبری کند و تا زمانی که آن فرد را بازنگرداند، ضامن پرداخت بدهیهای او خواهد بود.