وقتی کسی ضمانت شخص دیگری را میکند، اگر آن شخص (مکفول) در جایی نباشد که بتوان او را پیدا کرد و به دادگاه آورد، قانون به ضامن (کفیل) فرصت میدهد تا او را پیدا کرده و حاضر کند. این مهلت باید به اندازهای باشد که واقعاً برای پیدا کردن و آوردن آن شخص کافی باشد. در عمل، دادگاه با توجه به شرایط، مثل مسافت محل سکونت یا آخرین نشانی مکفول، زمانی معقول تعیین میکند. اگر کفیل در این مدت نتواند مکفول را حاضر کند، تازه نوبت به اجرای تعهدات ناشی از ضمانت میرسد. این قانون از اجحاف در حق کفیل جلوگیری میکند، چون بدون دادن فرصت کافی، نمیتوان او را مسئول عدم حضور مکفول دانست.