کفالت یعنی اینکه شخصی (کفیل) بپذیرد که هر وقت طلبکار (مکفولله) خواست، مدیون (مکفول) را حاضر کند. بر اساس این ماده، برای اینکه کفالت درست و قانونی باشد، لازم نیست کفیل خودش یقین داشته باشد که مدیون واقعاً بدهکار است. همین اندازه که طلبکار ادعا میکند کسی به او بدهکار است، کافی است تا کفالت صحیح باشد. حتی اگر خود مدیون هم منکر بدهی خود باشد، باز هم کفالت معتبر است. قانون برای این کار دلیل خاصی نمیخواهد؛ فقط ادعای طلبکار را مبنای کفالت قرار میدهد. در نتیجه، کفیل نمیتواند بعداً به بهانه اینکه مطمئن نبوده یا مدیون انکار کرده، از تعهد خود شانه خالی کند.