حواله یک قرارداد الزامآور است و پس از بسته شدن، هیچیک از طرفین یعنی کسی که حواله را صادر کرده (محیل)، کسی که حواله به نفع اوست (محتال) و کسی که باید بدهی را بپردازد (محالعلیه) نمیتوانند بهتنهایی آن را برهم بزنند. این یعنی تا زمانی که شرایط حواله درست اجرا شود، همه باید به تعهداتشان پایبند بمانند. تنها دو راه برای فسخ حواله وجود دارد. یکی وقتی است که حواله به دلیل شرایطی مثل ورشکستگی یا اعسار محالعلیه انجام شده باشد که در ماده ۷۲۹ قانون مدنی توضیح داده شده. دیگری هم وقتی است که خود طرفین هنگام عقد حواله شرط کنند که حق فسخ داشته باشند که به آن خیار فسخ میگویند. پس در عمل، حواله یک تعهد محکم و غیرقابل برگشت است مگر در موارد استثنایی که قانون مشخص کرده یا خود افراد توافق کرده باشند. این قانون برای حفظ نظم در معاملات و جلوگیری از بیثباتی در روابط مالی وضع شده است.