این ماده به سرنوشت بدهی و روابط طرفین پس از انجام حواله میپردازد. وقتی حوالهای به درستی واقع میشود، یعنی شما (محیل) به طلبکارتان (محالله) میگویید که از شخص سومی (محالعلیه) طلبش را بگیرد، دیگر خودتان در برابر آن طلبکار بدهکار نیستید. به عبارت دیگر، بار دِین از روی دوش شما برداشته میشود و روی دوش شخص ثالث (محالعلیه) میافتد. نتیجه مهم این است که طلبکار دیگر حق مراجعه به شما را ندارد و باید برای دریافت طلبش فقط به سراغ محالعلیه برود. این قاعده باعث میشود رابطه بدهکاری به طور کامل از شما به شخص دیگر منتقل شود. البته این انتقال زمانی معتبر است که حواله شرایط قانونی خود را داشته باشد و محالعلیه آن را بپذیرد. در عمل، این ماده امنیت حقوقی ایجاد میکند: پس از حواله، شما از تعقیب بدهکار سابقتان در امانید و طلبکار هم میداند که باید از شخص جدید مطالبه کند. اما اگر محالعلیه بعداً نتواند بدهی را بپردازد، طلبکار نمیتواند دوباره سراغ شما بیاید، مگر اینکه در خود قرارداد حواله شرط خلافی شده باشد.