وقتی کسی حواله میدهد، یعنی بدهی خود را به شخص دیگری ارجاع میدهد تا آن شخص بدهی را بپردازد. طبق این قاعده، برای درستی حواله لازم نیست که شخصی که حواله به او داده شده (محالعلیه) توانایی مالی داشته باشد یا دارا باشد. به عبارت دیگر، اگر کسی به شما حواله بدهد و شما حواله را قبول کنید، نمیتوانید بعداً بگویید که چون آن شخص پول نداشته، حواله باطل است. این قانون از این جهت اهمیت دارد که اعتبار حواله را مستقل از وضعیت مالی محالعلیه قرار میدهد. در عمل، اگر محالعلیه نتواند بدهی را بپردازد، حوالهدهنده همچنان مسئول پرداخت باقی میماند. بنابراین، پیش از پذیرش حواله بهتر است از وضعیت مالی طرف مقابل مطمئن شوید، هرچند قانوناً نبود توانایی مالی دلیل بر بطلان حواله نیست. این قاعده ناظر به زمان انعقاد حواله است و به این معنا نیست که اگر محالعلیه بعد از حواله ناتوان شود، حواله همچنان معتبر است. بلکه منظور این است که در لحظه صدور حواله، نیازی به دارا بودن محالعلیه نیست.