حواله قراردادی است که به موجب آن یک نفر (محیل) طلب خود را از شخص دیگری (محالعلیه) به شخص ثالثی (محالله) منتقل میکند. بر اساس این ماده، برای درست بودن حواله نیازی نیست که محالعلیه قبلاً به محیل بدهکار باشد. یعنی حتی اگر محالعلیه هیچ بدهی به محیل نداشته باشد، باز هم میتواند با پذیرش حواله، پرداخت مبلغ مورد نظر را به عهده بگیرد. در چنین حالتی که محالعلیه به محیل بدهکار نیست، اگر او حواله را قبول کند، از نظر قانونی در حکم ضامن محسوب میشود. یعنی مانند یک ضامن، مسئول پرداخت آن بدهی به محالله خواهد بود و اگر پرداخت نکند، محالله میتواند برای وصول طلب خود به او مراجعه کند. این مسئولیت از لحظه قبول حواله ایجاد میشود و محالعلیه را متعهد میکند.