این ماده به وضعیتی میپردازد که شخصی در قالب یک قرارداد لازم (مثل بیع یا اجاره) قبول میکند که بدهی شخص دیگری را بپردازد. مثلاً در ضمن خرید یک خانه، فروشنده شرط کند که خریدار قرض بانکی قبلی او را تسویه کند. چنین تعهدی معتبر است و نیاز به عقد جداگانه ندارد. نکته جالب این ماده این است که میتوان این تعهد را معلق کرد؛ یعنی بگوییم «اگر خود مدیون تا فلان تاریخ بدهی را نپرداخت، من پرداخت میکنم». این شرط تعلیقی باطل نیست و قرارداد اصلی را هم خراب نمیکند. در این حالت، تعهد پرداخت فقط در صورت عدم پرداخت توسط بدهکار اصلی فعال میشود. در عمل، این ماده به اشخاص اجازه میدهد با خیال راحت در قراردادهای خود برای تضمین پرداخت بدهی دیگران شرط بگذارند، بدون اینکه نگران بطلان قرارداد اصلی باشند. البته دقت کنید که این امکان فقط در چارچوب یک عقد لازم معتبر است و نمیتواند به صورت مستقل و بدون قرارداد اصلی انجام شود.