این ماده در زنجیرهای از ضمانتها کاربرد دارد؛ جایی که شخصی (ضامن اول) از بدهکار اصلی ضمانت میکند و شخص دیگری (ضامن دوم) از ضامن اول ضمانت میکند. طبق این قاعده، ضامن دوم حق ندارد برای گرفتن پولی که به جای ضامن اول پرداخته، مستقیم به سراغ بدهکار اصلی برود. او فقط میتواند از کسی که ضامن او شده (یعنی ضامن اول) مطالبه کند. به همین ترتیب، اگر چند ضامن پشت سر هم باشند، هر کدام فقط حق رجوع به کسی را دارند که ضامن او شدهاند. مثلاً اگر «الف» از «ب» ضمانت کند و «ج» از «الف» ضمانت کند، «ج» فقط میتواند از «الف» طلب کند و «الف» هم از «ب» و «ب» هم از بدهکار اصلی. این زنجیره تا رسیدن به مدیون اصلی ادامه پیدا میکند. نتیجه عملی این است که هر ضامن باید رابطه حقوقی خود را با مضمونعنه (کسی که از او ضمانت کرده) حفظ کند و نمیتواند از رابطه دیگران برای رجوع سریعتر استفاده کند. این قاعده باعث میشود حقوق و تعهدات هر کس در چارچوب قرارداد ضمانت خودش مشخص بماند.