این ماده درباره وضعیتی است که چند نفر برای یک بدهی مشترکاً ضمانت میکنند اما هرکدام فقط به اندازه سهم مشخصی از آن بدهی را تضمین کردهاند. در چنین حالتی، طلبکار نمیتواند برای دریافت کل بدهی به هر ضامنی مراجعه کند، بلکه فقط حق دارد از هر ضامن به اندازه همان سهمی که او تعهد کرده طلب کند. مثلاً اگر دو نفر هرکدام ضامن نصف یک وام شده باشند، طلبکار از هرکدام فقط نصف مبلغ را میتواند بگیرد. نکته دیگر این است که اگر یکی از ضامنان تمام بدهی را یکجا به طلبکار بپردازد، آیا میتواند از بقیه ضامنان سهمشان را پس بگیرد؟ پاسخ این ماده مثبت است، اما فقط در صورتی که آن ضامنها به او اجازه پرداخت داده باشند. یعنی اگر ضامنی بدون هماهنگی و اجازه دیگران کل بدهی را تسویه کند، حق رجوع به آنها را ندارد. اما اگر با اجازه آنها این کار را کرده باشد، میتواند از هرکدام به اندازه سهمشان طلب کند. این قاعده برای جلوگیری از پرداختهای خودسرانه و حفظ نظم میان ضامنان وضع شده است.