اگر شخصی داوطلبانه و بدون آنکه از کسی درخواست یا انتظار دریافت وجهی داشته باشد، بدهی دیگری را تضمین کند، چنین ضامنی پس از پرداخت بدهی نمیتواند مبلغ پرداختی را از بدهکار اصلی (مضمونعنه) مطالبه کند. در واقع قانون این نوع ضمانت را نوعی بخشش و کمک بلاعوض تلقی میکند، نه وامی که بعداً قابل بازپسگرفتن باشد. برای مثال فرض کنید شخص «الف» بدون آنکه دوستش «ب» از او خواسته باشد، نزد بانک ضمانت وام او را میکند. اگر «ب» وام را ندهد و بانک از «الف» پول بگیرد، «الف» نمیتواند به «ب» مراجعه کند و مبلغ را از او طلب کند. اما اگر ضمانت با درخواست یا به قصد دریافت وثیقه و با توافق بر بازپرداخت باشد، شرایط متفاوت خواهد بود. این ماده در واقع در مورد ضمانت تبرعی - یعنی ضمانتی که بدون چشمداشت انجام میشود - حکم میکند. مفهوم اصلی این است که ضامن تنها در صورتی میتواند به بدهکار مراجعه کند که هنگام ضمانت قصد دریافت وجه یا بازپرداخت را داشته باشد، نه صرفاً از روی بخشش و کمک.