ابراء به معنای گذشت طلبکار از حق خود و آزاد کردن بدهکار از پرداخت بدهی است. در ضمان، اگر طلبکار (مضمونله) از ضامن بگذرد و او را ابراء کند، نتیجهاش فقط آزاد شدن ضامن نیست، بلکه بدهکار اصلی (مضمونعنه) هم از بدهی رها میشود. دلیلش این است که با ابراء ضامن، دین از بین میرود و دیگر کسی بدهکار نیست. بنابراین اگر طلبکار مستقیماً از بدهکار اصلی شکایت داشت، نمیتواند پس از ابراء ضامن، دوباره از او طلب کند. این حکم یک استثناست بر قاعده کلی، چون در ضمان، طلبکار معمولاً میتواند به هر یک از ضامن یا بدهکار مراجعه کند، ولی با ابراء ضامن، حق خود را نسبت به هر دو از دست میدهد.