این ماده به شرایطی میپردازد که ضامن به جای پرداخت مستقیم بدهی، با موافقت طلبکار (مضمونله) شخص دیگری را معرفی میکند تا دین را بپردازد. اگر آن شخص این مسئولیت را بپذیرد، از نظر قانونی مثل این است که ضامن خودش بدهی را پرداخت کرده است. در این حالت، ضامن میتواند برای دریافت مبلغی که پرداخت کرده به شخص بدهکار اصلی (مضمونعنه) مراجعه کند و از او مطالبه نماید. همین قاعده در موردی هم صادق است که خود طلبکار (مضمونله) بدهی خود را به عهده ضامن حواله دهد. یعنی اگر طلبکار به جای گرفتن پول از بدهکار اصلی، طلبش را به ضامن حواله کند، باز هم ضامن میتواند پس از پرداخت به طلبکار، به بدهکار اصلی رجوع کند. بنابراین، این ماده راهی را برای ضامن باز میکند تا بدون نیاز به پرداخت نقدی مستقیم، تعهد خود را ایفا کرده و سپس از بدهکار اصلی مطالبه کند. نکته کلیدی در این ماده، لزوم رضایت طلبکار و پذیرش شخص ثالث یا خود ضامن به عنوان حوالهگیرنده است. بدون این دو شرط، حواله معتبر نیست و ضامن همچنان مسئول پرداخت باقی میماند. همچنین، حق رجوع ضامن به بدهکار اصلی تنها زمانی ایجاد میشود که حواله به درستی انجام شده و دین به حساب ضامن پرداخت شده باشد.