ضمانت به این معناست که شخصی (ضامن) تعهد میکند بدهی دیگری (مضمونعنه) را بپردازد. طبق این قاعده، ضامن تا زمانی که خودش دین را از جیب خود نپرداخته باشد، نمیتواند برای بازپسگیری پول یا دارایی به سراغ مضمونعنه برود و از او چیزی بخواهد. به عبارت دیگر، حق مراجعه ضامن به بدهکار اصلی منوط به این است که اول خودش طلب طلبکار را تسویه کرده باشد. با این حال، یک استثنا در این قانون وجود دارد: اگر مضمونعنه (بدهکار اصلی) صراحتاً قبول کرده باشد که در بازه زمانی مشخصی ضامن را از تعهدش آزاد کند (یعنی رضایت طلبکار را جلب نماید یا خودش بدهی را بپردازد) و آن مدت هم تمام شده باشد، در این صورت ضامن حتی پیش از پرداخت دین میتواند به مضمونعنه مراجعه کند. مثلاً اگر بدهکار قول داده باشد تا یک ماه ضامن را رها کند ولی بعد از یک ماه این کار را نکرده باشد، ضامن میتواند بدون پرداخت بدهی از او شکایت یا درخواست انجام تعهد کند. نکته عملی این است که ضامنها باید توجه داشته باشند که تا زمانی که خودشان پول را ندادهاند، حق شکایت از بدهکار اصلی را ندارند مگر اینکه بدهکار قبلاً متعهد به رهایی ضامن در مدت معین شده و آن مدت گذشته باشد. این قانون برای جلوگیری از مراجعات بیمورد ضامن به بدهکار پیش از تحقق خسارت وضع شده است.