وقتی کسی از شخص دیگری ضمانت میکند، این قرارداد برای هر دو طرف الزامآور است. یعنی نه ضامن میتواند بهتنهایی آن را برهم بزند و نه طلبکار (کسی که ضمانت به نفع او انجام شده) حق فسخ یکطرفه دارد. این قانون به قرارداد ضمان جنبه قطعی و لازم میدهد تا اعتماد طرفین حفظ شود. با این حال سه استثنا وجود دارد که اجازه فسخ را میدهد: اول اینکه اگر ضامن پس از عقد دچار تنگدستی و ناتوانی در پرداخت شود (طبق شرایط ماده ۶۹۰). دوم اینکه طلبکار نسبت به خود دین اصلی حق فسخ داشته باشد، مثلاً در معاملهای که دین از آن ناشی شده شرط فسخ وجود داشته باشد. سوم اینکه یکی از طرفین از شرایطی که در عقد ضمان توافق کردهاند تخلف کند. توجه داشته باشید که اعسار ضامن بهتنهایی کافی نیست و باید شرایط ماده ۶۹۰ که به موارد خاصی اشاره دارد محقق شود. همچنین حق فسخ در این موارد فقط برای طرفی است که از تخلف یا اعسار زیان دیده، نه هر دو طرف بهطور خودکار.