ضمان، یک قرارداد است و مثل هر قرارداد دیگری باید شرایط اساسی صحت معامله را داشته باشد. اما گاهی ضامن شرطی را به ضمان خود اضافه میکند که مربوط به درستی یا نادرستی اصل بدهی یا وجود آن است. مثلاً ضامن میگوید: «من ضامن میشوم به شرط اینکه بدهکار واقعاً بدهکار باشد». ماده ۷۰۰ میگوید که این نوع شرط، ضمان را باطل نمیکند. یعنی اگر ضامن تعهد خود را مشروط به وجود شرایط صحت ضمان کند، مانند اینکه بگوید «اگر مضمونعنه واقعاً بدهکار باشد، من ضامنم»، این شرط باعث نمیشود که قرارداد ضمان از ابتدا باطل باشد. بلکه ضمان با همین شرط معتبر میماند و فقط ضامن در صورتی مسئول پرداخت بدهی است که آن شرط محقق شده باشد. پس نتیجه عملی این ماده این است که اگر کسی ضمانت مشروط بکند، نمیتوان بعداً ادعا کرد که چون شرط به صحت ضمان مربوط بوده، پس کل ضمان باطل است. بلکه باید دید که آیا آن شرط وجود دارد یا نه. اگر شرط محقق شد، ضامن باید بدهی را بپردازد و اگر محقق نشد، ضامن مسئولیتی ندارد.