ضمانتی که در آن ضامن بگوید «اگر بدهکار نپرداخت، من ضامنم» از نظر قانون باطل است. دلیل بطلان این است که چنین شرطی تعلیق ضمان به آینده نامعلوم است و ضمان را از حالت تضمین قطعی خارج میکند. در ضمان، ضامن باید از همان ابتدا متعهد شود که دین را بپردازد، نه این که تعهدش به عدم پرداخت بدهکار وابسته باشد. اما فرق دارد اگر شخصی بگوید «متعهد میشوم در صورتی که فلان اتفاق بیفتد، دین را بپردازم». این مورد «التزام به تأدیه» نام دارد و تعلیق آن به شرط آینده اشکالی ندارد. در این حالت، شخص ضامن نیست، بلکه صرفاً متعهد شده که در صورت وقوع شرط، دین را بپردازد. به عبارت دیگر، ضمان یک عقد تضمینی است و باید قطعی باشد، ولی التزام به پرداخت میتواند مشروط به آینده شود.