برای صحت عقد ضمانت، نیازی نیست که ضامن همه جزئیات مربوط به طلبکار (مضمونله) یا بدهکار اصلی (مضمونعنه) را بداند. به عبارت دیگر، اگر ضامن فقط به طور کلی بداند که برای چه کسی و به نفع چه کسی ضمانت میکند، کافی است و عدم آگاهی از مشخصات کامل آنها عقد را باطل نمیکند. این قانون برای تسهیل امور ضمانتنامهها وضع شده تا پیچیدگیهای غیرضروری ایجاد نشود. با این حال، ضامن باید نسبت به اصل موضوع ضمانت (یعنی دین یا تعهدی که ضمانت آن را میکند) آگاه باشد و صرفاً جهل به هویت دقیق طرفین به اعتبار عقد لطمه نمیزند. هدف قانونگذار جلوگیری از بروز اختلافات بر سر جزئیات غیرماهوی و حفظ روابط حقوقی است.