این ماده درباره شرایطی است که ضامن برای پذیرش مسئولیت پرداخت بدهی دیگری لازم دارد. طبق این قاعده، ضامن نیازی ندارد که جزئیات دقیق بدهی مثل مبلغ، ویژگیها یا شرایط آن را بداند. مثلاً اگر کسی بگوید «من ضامن تمام بدهیهای شما هستم» حتی اگر نداند دقیقاً چقدر بدهی دارد، این ضمانت معتبر است و ضامن باید تا سقف بدهی واقعی پاسخگو باشد. اما یک شرط مهم وجود دارد: اگر ضامن بین چند بدهی مردد باشد و مثلاً بگوید «یکی از این دو بدهی را ضمانت میکنم، نمیدانم کدام را»، این ضمانت باطل است. دلیلش این است که در ضمانت باید تکلیف مشخص باشد و تردید باعث میشود طلبکار نتواند بداند دقیقاً از چه کسی و برای چه مبلغی میتواند مطالبه کند. پس ضمانت مردد مانند این که بگوییم «یا این ده میلیون را ضمانت میکنم یا آن بیست میلیون را» از نظر قانونی اعتبار ندارد.