در قرارداد ضمان، شخصی که طلبکار است (مضمونله) میتواند از ضامن بخواهد که برای تضمین انجام تعهد خود، مالی را به عنوان گرو (رهن) به او بسپارد. این حق برای طلبکار وجود دارد حتی اگر در قرارداد اصلی بین او و بدهکار اولیه (مضمونعنه) هیچ رهنی تعیین نشده باشد. به عبارت دیگر، طلبکار میتواند برای اطمینان از پرداخت بدهی توسط ضامن، از او وثیقه مستقل بخواهد. این اختیار به طلبکار اجازه میدهد تا در صورت نکول ضامن، از محل مال مورد رهن طلب خود را وصول کند. قانون این امکان را به نفع طلبکار پیشبینی کرده تا ریسک عدم پرداخت را کاهش دهد. البته گرفتن رهن از ضامن یک حق است نه تکلیف، یعنی طلبکار میتواند از این حق استفاده کند یا صرفاً به تعهد ضامن اکتفا نماید. منظور از "رهن" در این ماده، همان گرو گذاشتن مال (مانند سند ملک، طلا یا خودرو) برای تضمین دین است. این وثیقه باید به صورت قانونی و با عقد رهن مستقل منعقد شود و ربطی به دین اصلی ندارد. در عمل، این ماده به طلبکاران اطمینان بیشتری میدهد تا بتوانند با خیال راحتتر با ضامن معامله کنند.