ضمانت در قانون مدنی ایران فقط برای بدهیهایی معتبر است که از قبل وجود داشته باشند یا دستکم سبب ایجاد آن بدهی به وجود آمده باشد. مثلاً اگر کسی بگوید «من ضامن پرداخت وامی میشوم که هنوز به کسی ندادهاند و حتی قراردادی برای آن بسته نشده»، چنین ضمانتی از نظر قانون هیچ ارزشی ندارد. علت بطلان این ضمانت این است که دین یا بدهی موضوع ضمان در زمان عقد وجود خارجی ندارد و ضمانت بر چیزی که هنوز به وجود نیامده، مانند وعده بر آیندهای نامشخص است. این حکم از ضمانتهای صوری یا پیشبینیهای بدون پشتوانه جلوگیری میکند و باعث میشود ضمانت فقط برای بدهیهای واقعی و مشخص معتبر باشد.