قانون گذار در این ماده به وضعیتی پرداخته که ضامن در زمان امضای قرارداد ضمانت از نظر مالی توانایی پرداخت بدهی را ندارد. بر اساس این قاعده، صرف نداشتن مال یا درآمد کافی در زمان ضمانت باعث باطل شدن قرارداد نمیشود و ضمانت همچنان معتبر است. با این حال، اگر طلبکار (کسی که ضمانت به نفع او انجام شده) در همان ابتدا نمیدانسته که ضامن بیتمکن است و بعداً متوجه این موضوع شود، میتواند قرارداد ضمانت را یکطرفه فسخ کند و از آن خارج شود. نکته مهم این است که این حق فسخ فقط مربوط به زمانی است که ضامن از ابتدا بیتمکن بوده و طلبکار از این موضوع بیخبر بوده است. اما اگر بعد از انعقاد قرارداد ضمانت، ضامن به دلایلی مثل ورشکستگی یا بدهیهای جدید از نظر مالی ضعیف شود و دیگر توان پرداخت نداشته باشد، طلبکار دیگر نمیتواند به همین دلیل قرارداد را فسخ کند. در این حالت، ضمانت همچنان پابرجاست و طلبکار تنها میتواند از راههای قانونی دیگر مثل مطالبه از ضامن یا مراجعه به دادگاه پیگیری کند.