این ماده به این معناست که شخصی که خودش ضامن بدهی دیگری شده، میتواند برای تضمین تعهد خودش، شخص دیگری را به عنوان ضامن بگیرد. به عبارت دیگر، برای دِین اصلی نه فقط یک ضامن، بلکه زنجیرهای از ضامنها میتواند وجود داشته باشد. برای مثال، اگر علی ضامن بدهی حسین شود، خود علی هم میتواند از تقی ضمانت کند که اگر او نتوانست بدهی را بپردازد، تقی جبران کند. در این حالت، طلبکار اصلی میتواند مستقیماً به تقی (ضامن ضامن) مراجعه کند. این امکان در عمل برای مواقعی کاربرد دارد که طلبکار از توانایی مالی اولین ضامن اطمینان کافی نداشته باشد و بخواهد با گرفتن ضامنهای بیشتر، ریسک عدم پرداخت را کاهش دهد. در این ساختار، هر ضامن در قبال تعهد ضامن قبلی مسئولیت پیدا میکند، مگر اینکه در قرارداد طور دیگری شرط شده باشد. مهم این است که با وجود چند ضامن، ذمهی بدهکار اصلی از تعهد خودش ساقط نمیشود و او همچنان مسئول پرداخت اصلی باقی میماند.