بر اساس این قاعده، هر شخصی میتواند از کسی که محجور است (یعنی به دلیل صغر سن، جنون یا سفه از تصرف در اموال خود منع شده) یا از فردی که فوت کرده، ضمانت کند. ضمانت از محجور یا میت به این معناست که ضامن در برابر طلبکار، پرداخت دین آن شخص را بر عهده میگیرد، حتی اگر خود محجور یا میت توانایی پرداخت نداشته باشد یا ورثهاش دین را نپردازند. این ضمانت از نظر قانونی معتبر است و ضامن را ملزم به ایفای تعهد میکند. نکته مهم این است که ضمان از محجور یا میت الزاماً به معنای بطلان سایر عقود مربوط به آنها نیست؛ بلکه قانونگذار صرفاً ضمانت از آنها را مجاز دانسته است. بنابراین اگر کسی از شخص محجوری ضمانت کند، طلبکار میتواند برای وصول طلب خود مستقیماً به ضامن مراجعه کند، بدون آنکه نیاز به اثبات عدم توانایی محجور یا میت باشد. این حکم ریشه در نیازهای عملی جامعه دارد، مثلاً در مواردی که فردی دین متوفی را تضمین میکند تا ورثه بتوانند از اموال او استفاده کنند.