این ماده به شرط اصلی برای درست بودن یک قرارداد ضمانت اشاره دارد: ضامن باید از نظر قانونی اهلیت داشته باشد. یعنی همان طور که برای هر معاملهای نیاز به عقل، بلوغ و رشد داریم، برای ضمانت هم این شرایط لازم است. در نتیجه، افراد صغیر (کودکان)، مجانین (دیوانگان) و سفیهان (کسانی که قدرت تشخیص درست امور مالی را ندارند) نمیتوانند به عنوان ضامن وارد شوند و اگر چنین ضمانتی بسته شود، از نظر قانونی باطل است. اهلیت در اینجا به معنای توانایی قانونی یک شخص برای انجام یک عمل حقوقی است. بنابراین، اگر کسی بدون داشتن این شرایط، خود را ضامن دیگری معرفی کند، آن ضمانت هیچ اعتباری ندارد و طلبکار نمیتواند برای دریافت طلب خود به او مراجعه کند. هدف از این قانون، حمایت از افرادی است که توانایی درک عواقب تعهدات سنگین را ندارند و جلوگیری از سوءاستفاده از آنهاست. در عمل، قبل از امضای هر قرارداد ضمانت، باید از اهلیت ضامن اطمینان حاصل کرد. این کار معمولاً با دیدن شناسنامه و بررسی سن و سلامت عقل انجام میشود. اگر بعداً مشخص شود که ضامن در زمان عقد قرارداد اهلیت نداشته، دادگاه آن ضمانت را باطل اعلام میکند و هیچ مسئولیتی متوجه او نخواهد بود.