در قرارداد ضمان، نیازی نیست که بدهکار اصلی (کسی که بدهی را ایجاد کرده) با این کار موافقت کند یا رضایت بدهد. به عبارت دیگر، شما میتوانید بدون اطلاع یا اجازه بدهکار، ضامن او شوید و تعهد پرداخت بدهی او را بپذیرید. این قانون بر اساس این اصل است که هدف ضمان، تقویت حق طلبکار است، نه الزام به جلب نظر بدهکار. نتیجه عملی این ماده آن است که اگر شخصی بدون رضایت بدهکار، ضامن او شود، قرارداد ضمان همچنان معتبر و الزامآور خواهد بود. طلبکار میتواند برای دریافت طلب خود به ضامن مراجعه کند، حتی اگر بدهکار از این اقدام ناراضی باشد. البته ضامن پس از پرداخت بدهی، حق مراجعه به بدهکار را دارد و میتواند آنچه را پرداخته از او مطالبه کند، مگر اینکه در قرارداد طور دیگری شرط شده باشد.