در قانون مدنی، ضمان یک قرارداد سهنفره است که به موجب آن شخصی (ضامن) میپذیرد دَین یا بدهی شخص دیگر (مدیون اصلی یا مضمونعنه) را به طلبکار (مضمونله) بپردازد. به این ترتیب، تعهد پرداخت بدهی از گردن بدهکار اصلی به ضامن منتقل میشود. این نهاد حقوقی برای اطمینان خاطر طلبکار و تضمین وصول طلب او به کار میرود. در عمل، ضامن باید دین را در سررسید بپردازد و طلبکار میتواند برای وصول آن هم به مدیون اصلی و هم به ضامن مراجعه کند. اثر اصلی ضمان، افزوده شدن یک بدهکار جدید (ضامن) به دین است، نه اینکه لزوماً بدهکار اصلی از تعهد آزاد شود.