وکالت معمولاً یک رابطهٔ شخصی بین موکل و وکیل است. بنابراین، اصل بر این است که وکیل نمیتواند اختیارات خود را به شخص ثالثی واگذار کند و شخص دیگری را جانشین خود سازد. در واقع، وکیل فقط در صورتی مجاز به تعیین وکیل دیگر (توکیل) است که موکل صراحتاً این اجازه را به او داده باشد یا از مجموع قرائن و اوضاع و احوال چنین برآید که موکل راضی به این کار است. برای مثال، اگر در متن وکالتنامه قید شده باشد «وکیل میتواند وکیل دیگری بگیرد»، این یک توکیل صریح است. اما گاهی ممکن است قرائن نشان دهد که موکل به این امر رضایت دارد، مثلاً اگر وکالت برای انجام کاری در شهر دیگری باشد که خود وکیل قادر به حضور در آنجا نیست. در هر صورت، اگر وکیل بدون داشتن اجازه، شخص دیگری را به جای خود بگمارد، اقدامات آن شخص در برابر موکل معتبر نخواهد بود و وکیل اصلی در برابر موکل مسئول شناخته میشود.