وکالت مطلق به معنای وکالتی است که در آن هیچ قید و شرطی برای اختیارات وکیل ذکر نشده و وکیل میتواند هر کاری از طرف موکل انجام دهد. اما قانونگذار برای جلوگیری از سوءاستفاده، این نوع وکالت را محدود کرده است. طبق این ماده، وکالت مطلق تنها به وکیل اجازه میدهد که اموال موکل را اداره کند، یعنی کارهای روزمره مانند نگهداری، تعمیر، اجاره دادن یا دریافت وجوه مربوط به اموال را انجام دهد. وکیل نمیتواند بر اساس چنین وکالتی، اموال موکل را بفروشد یا ببخشد یا اقدام به معاملهای کند که از حیطه اداره صرف خارج باشد. این محدودیت برای حمایت از حقوق موکل وضع شده است. اگر موکل بخواهد به وکیل اختیار بیشتری بدهد، مثلاً اجازه فروش ملک را بدهد، باید این اختیار را به طور صریح در متن وکالتنامه قید کند. در غیر این صورت، هر قراردادی که وکیل فراتر از اداره اموال منعقد کند، قابل ابطال است و وکیل در برابر موکل مسئول جبران خسارت خواهد بود.