هرگاه شخصی به دیگری اجازه دهد تا از طرف او کاری انجام دهد، این اختیار میتواند دو شکل داشته باشد: یا وکالت مطلق است، یعنی وکیل میتواند در همه امور موکل تصمیم بگیرد و اقدام کند، یا وکالت مقید است که در آن وکیل فقط برای یک موضوع مشخص یا چند موضوع معین حق اقدام دارد. مثلاً اگر کسی به وکیلش بگوید «در همه کارهایم از طرف من عمل کن»، این وکالت مطلق است، اما اگر بگوید «فقط برای فروش خانهام وکیل هستی»، وکالت مقید محسوب میشود. در عمل، اگر وکالت مطلق باشد، وکیل میتواند هرگونه تصرف حقوقی که در چارچوب قانون باشد انجام دهد، مگر آنکه موکل استثنایی قائل شده باشد. اما در وکالت مقید، وکیل حق ندارد از محدوده تعیینشده فراتر رود و اگر چنین کند، اقدامش بدون اجازه موکل باطل است. بنابراین تعیین حدود وکالت در قرارداد یا سند وکالت بسیار مهم است تا از سوءتفاهم و اختلاف جلوگیری شود.