برای اینکه یک وکالتنامه معتبر باشد، لازم نیست حتماً با کلمات خاصی مثل «وکالت دادم» یا «وکیل شدم» نوشته یا گفته شود. هر رفتار یا گفتاری که به روشنی نشان دهد یک نفر به دیگری اجازه انجام کاری را میدهد و آن دیگری هم این اجازه را میپذیرد، برای تشکیل وکالت کافی است. مثلاً اگر شما کلید ماشین خود را به کسی بدهید و بگویید «ماشین را بفروش» و او هم کلید را بگیرد و برود، این عمل وکالت محسوب میشود، حتی اگر کلمه «وکالت» به کار نرفته باشد. قانون در این ماده تأکید میکند که اصل در وکالت، قصد و رضایت طرفین است، نه شکل و ظاهر قرارداد. بنابراین هم پیشنهاد دادن وکالت (ایجاب) و هم پذیرفتن آن (قبول) میتواند با هر لفظ، اشاره یا عملی که این قصد را برساند انجام شود. البته باید توجه داشت که در موارد خاص مثل وکالت برای ازدواج یا طلاق که قانون تشریفات ویژهای تعیین کرده، صرف این رفتارها کافی نیست و باید تشریفات آن رعایت شود.