برای اینکه یک وکالتنامه معتبر باشد، صرفاً این که موکل به کسی وکالت بدهد کافی نیست. وکالت زمانی به وجود میآید که شخصی که به او وکالت داده شده، آن را بپذیرد. به عبارت دیگر، وکالت یک قرارداد دوطرفه است و مانند هر قرارداد دیگری نیاز به ایجاب (پیشنهاد موکل) و قبول (پذیرش وکیل) دارد. تا زمانی که وکیل صریحاً یا با رفتار خود قبول نکند، هیچ رابطه حقوقی بین طرفین ایجاد نمیشود. این پذیرش میتواند به صورت گفتاری، نوشتاری یا حتی رفتاری باشد؛ مثلاً اگر وکیل شروع به انجام کاری کند که موضوع وکالت است (مثل فروش خانه موکل)، این خود نشانه قبول وکالت محسوب میشود. در هر صورت، تا زمانی که قبول صورت نگیرد، موکل نمیتواند ادعا کند که وکالتی وجود دارد و وکیل را ملزم به انجام کار کند. نتیجه عملی این ماده آن است که اگر کسی به شما وکالت بدهد و شما آن را نپذیرید، هیچ مسئولیتی در قبال انجام آن کارها ندارید. همچنین موکل تا پیش از قبول میتواند از پیشنهاد خود منصرف شود، چون هنوز عقدی شکل نگرفته است.