قمار یعنی شرطبندی روی بازیهایی مثل ورق یا تختهنرد که برنده پول یا مال دیگری را بگیرد. گروبندی هم نوعی شرطبندی است که دو نفر روی وقوع یک پیشامد توافق میکنند و بازنده باید چیزی به برنده بدهد. قانون این کارها را باطل اعلام کرده، یعنی هیچوقت اعتبار حقوقی ندارند. بنابراین اگر کسی از دیگری بابت باخت در قمار طلبی داشته باشد، نمیتواند آن را از طریق دادگاه مطالبه کند و دادگاه هم چنین دعوایی را نمیپذیرد. این حکم فقط به قمار و گروبندی محدود نمیشود، بلکه هر تعهدی که از یک معاملهٔ نامشروع مثل خرید و فروش مواد مخدر یا رشوه به وجود بیاید هم باطل و غیرقابل پیگیری است. یعنی اگر کسی برای انجام کاری خلاف قانون با دیگری قرارداد ببندد، آن قرارداد در دادگاه ارزشی ندارد و هیچکس نمیتواند اجرای آن را بخواهد. در عمل، این ماده مانع از آن میشود که افراد با توسل به دادگاه، نتیجهٔ کارهای خلاف قانون را به نفع خود تمام کنند. البته اگر مال ناشی از قمار یا معاملهٔ نامشروع به کسی داده شده باشد، طرف مقابل میتواند برای پس گرفتن آن از طریق دیگری مثل دعوای استرداد مال اقدام کند، ولی خود تعهد اصلی در دادگاه شنیده نمیشود.