این حکم ناظر به وامی است که در آن طرفین هنگام عقد بر سر یک سررسید مشخص توافق کردهاند. در چنین شرایطی، طلبکار (مقرض) تا پایان آن مدت حق ندارد پیشازموعد از بدهکار (مقترض) بخواهد که بدهی را بپردازد. مثلاً اگر کسی یکمیلیون تومان قرض بدهد و شرط کند که پساز شش ماه بازپرداخت شود، در این شش ماه نمیتواند بدهکار را مجبور به پرداخت کند. نکته مهم این است که این ممنوعیت فقط شامل حالتی میشود که در خود قرارداد قرض، زمانی برای ادای دین تعیین شده باشد. اگر چنین مدتی در نظر گرفته نشده باشد، طلبکار میتواند هر وقت که بخواهد طلب خود را بخواهد. در عمل، این ماده از بدهکار در برابر فشارهای زودهنگام محافظت میکند و به او فرصت میدهد تا بر اساس توافق اولیه، برای پرداخت آماده شود. تخلف از این قاعده و مطالبه پیشازموعد، فاقد اثر حقوقی است و بدهکار میتواند از پرداخت خودداری کند تا زمان مقرر فرا برسد. این حکم ضمانت اجرای خاصی جز بطلان مطالبه ندارد و دعوای طلبکار در این فاصله در دادگاه رد خواهد شد.