این ماده وضعیت مالی را که به عنوان قرض داده شده، پس از تحویل به قرضگیرنده مشخص میکند. به محض این که مال به دست قرضگیرنده میرسد، خطر تلف شدن یا نقص آن بر عهده خود اوست. یعنی اگر آن مال بعد از تحویل، از بین برود یا آسیب ببیند، قرضگیرنده مسئول جبران خسارت وارده است و نمیتواند بگوید که مال از آن من نبوده یا تقصیری نداشتهام. در عمل، این حکم برای همه انواع قرض اعم از پول نقد، کالا یا هر مال دیگری که قابل قرض دادن باشد، اجرا میشود. منظور از «تلف» نابودی کامل مال است، مثل این که سکههای قرض داده شده گم شوند، و «ناقص شدن» هم یعنی آسیبی که ارزش مال را کم کند، مانند شکستن یک وسیله. در هر دو صورت، قرضگیرنده موظف است مثل همان مال را یا معادل ارزش آن را به قرضدهنده برگرداند، مگر این که طرفین طور دیگری توافق کرده باشند.